حتی از خونــه هم دیـگه نمیشه بیــای بـیــرون و ســرتو از در خـــونه بیـــرون کنــی

و منتظر کسی باشی

انقدر گنــاه زیاد شــده که

وقتی نفس گیر میــشی و دوسـت داری بری بشیــنی روی نــیم کت پــارک شـهــر و نـفســی تــازه کنی

و حــالت رو خــوبـــ کنی و آرامش بگیری

  با یک گـنــاه که جلوت انجـــام مــیشـه اونـقده نـفس گــیر مـیشی و حــالت گرفته مـیشه

  کـه اگــه تـوی بهـترین پارکــــ های جـهــانم بری نفــس بـکـشی نفــست  بــالا نمیـــاد 

 که هیــچ حــتی حــالتم گــرفته میــــــــشه!!!

آری ایــن خاصیت گنـــاه است ...

کـــاش با همــه وجـــود این را می فــهمیــدیــم

یعـــنی  نــه فقــط بــه زبـــان مــی آوردیم بلـکه با تـمـــام وجـود حســـش مـــی کـــردیــم

و دســت از گــناه واقــعا مـــی کـشــیدیم!

تا دیــگر با گــناه دیـگران نفــس گیر نـشویــم

 و حــالمان گــرفته نشــود بلــکه با ناراحت شدن  صــاحبــمون ، آقــامون

حــضـــــرت مـــهــــدی(عج) ناراحت و نفس گــیر و دل آشــوب  شویم!

نه برای کســی یا چیـــز دیــگــری!!!!


و اما بگذریم از این حرف های سخت...

وقتـــــــی هـــــــــــوای شـــــــــــهر نفس گــــــــــــیر مــــــــــــی شـــــــــود

بـــــــــا روضــــــــــــه حســــــــــــین نفــــــــــــس تــــــــــازه مـــــــــــی کــنم!